zondag 9 mei 2010

Op de lange latten


“De weg houdt hier op. Waar gaan jullie heen?” riep een verbaasde vrouw gehuld in een wijde broek en doeken toen onze auto het terrein rond haar lemen boerderij opreed. Dat vroeg ik me ook af terwijl ik de ski’s uit de achterbak trok. In het voorjaarslandschap van bloeiende appelbomen en aardappelakkers leek wintersport onmogelijk ver weg. Drie meisjes met zwarte lammetjes in hun armen staarden verwonderd met hun moeder mee naar de onverwachte bezoekers, maar de achttienjarige zoon van de familie rook dat er zaken te doen waren. Voor 200 Afghani (ongeveer drie euro) had hij een ezel te huur die de ski’s naar de sneeuw zo’n twee uur klimmen verderop kon sjouwen. Ski’s was overigens een te groot woord voor mijn latten die timmerlieden in de bazaar van Bamiyan vervaardigd hadden. Het waren planken met een ijzeren beugel voor de tenen en een stoffen gesp voor om de hiel. Een dun laagje aluminium aan de onderkant moest ze soepel laten glijden. “Ik zou echt afraden die dingen te gebruiken,” had Jawad een nieuwbakken Afghaanse ski-instructeur hoofdschuddend geadviseerd voordat we op pad gingen. Zelf had hij wijselijk een Europees model uit de berg tweedehands exemplaren gevist.
Het was een tocht voor doorzetters. Mistflarden maakten de 4000 meter hoge wereld kil en klein. Al snel liep Jawad te hijgen tegen de steile helling. “Toen ik nog guerrillastrijder was had ik hier minder moeite mee,” pufte onze chauffeur en ex-commandant Abdul Raouf die op simpele nepleren schoenen zonder sokken en met zijn handen op de rug gestaag voorop ging. Ik vroeg me af of ik niet beter een dagje langer had kunnen acclimatiseren in de ijle lucht.
De sneeuw plakte na de nachtelijke regen. De lokale ski’s met hun krakkemikkige bindingen maakten afdalen tot een halsbrekende exercitie. De houten skistokken waren een halve meter tekort waardoor ik als een gebochelde bejaarde door de sneeuw ploegde. Jawad was zijn rol als skileraar vergeten. Met een frons van concentratie gleed hij op zijn Europese latten in een schuine lijn langs de helling. Bochten draaien behoorde nog niet tot zijn vaardigheden. Toen hij apetrots en veilig beneden was, wilde ook Abdul Raouf wel een poging wagen. De oud-commandant had nog geen stap gezet of hij belandde al ruggelings in de sneeuw. “Skien is moeilijker dan vechten,” constateerde hij met een gegeneerde lach.